Dimitra Arahoviti — No Hurdle too High

“Κανένα εμπόδιο δεν την σταματά”

H πρωταθλήτρια στίβου, Δήμητρα Αραχωβίτη, που έτρεχε 100 μ. μετ’ εμποδίων, δεν σταμάτησε ποτέ τα… εμπόδια σε ό,τι και αν καταπιανόταν, μόνο και μόνο για να ξεπερνά διαρκώς και σε όλα τον ίδιο της τον εαυτό.

Aπό τη Μία Κόλλια
Φωτογραφίες: Stefanos Oikonomakis

Η Δήμητρα γεννήθηκε στο Αγρίνιο με μπαμπά Μεσολογγίτη και μαμά Κύπρια, οπότε έχει και κυπριακή υπηκοότητα. Για πολλά χρόνια αγωνιζόταν με την Εθνική ομάδα Κύπρου – περίπου από το 2009 μέχρι και το 2021.

 Επέλεξες εσύ με ποια Εθνική ομάδα θα παίξεις;

Ναι, επέλεξα να πάω στην Εθνική ομάδα της Κύπρου και για βιοποριστικούς λόγους αλλά και λόγω συναισθηματικών δεσμών με τη μαμά – είμαι παιδί της μαμάς.

Σχολείο πήγες στο Αγρίνιο;

Μεγάλωσα στο Αγρίνιο μέχρι τα 9-10 μου χρόνια, οπότε και ήρθαμε στην Αθήνα οικογενειακώς λόγω μετάθεσης του μπαμπά μου, που δούλευε ως ηλεκτρολόγος στη ΔΕΗ. Η μαμά μου είναι ακτινολόγος – καθημερινοί άνθρωποι και οι δύο δηλαδή. Έχω και έναν αδερφό, ο οποίος είναι μεγαλύτερός μου. Ήταν χρόνια στον στρατό, είδε κι απόειδε και τώρα πια είναι στο αεροδρόμιο. Δουλεύει ως ελεγκτής εδάφους. Εγώ ήμουν ήδη στον αθλητισμό, είχα ξεκινήσει από το σχολείο. Εκανα στίβο και ξεχώριζα από τα παιδιά της ηλικίας μου, οπότε ήταν ευκαιρία, εφόσον ήρθαμε στην Αθήνα, να ασχοληθώ με αυτό και να δούμε πώς μπορεί να βγει στην καριέρα μου. Ηταν κάτι που το ήθελα. Ήμουν ένα υπερκινητικό παιδάκι. Να πω την αλήθεια, δεν καθόμουν σε ησυχία, οπότε ο στίβος δεν θυμάμαι καθόλου πώς ήρθε, απλά μπήκε στη ζωή μου μαγικά. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα έκανα κάτι άλλο. Νομίζω ότι γεννήθηκα σε αυτή τη ζωή γι’ αυτό και με απώτερο σκοπό κάτι άλλο, το οποίο θα εξελιχθεί, θα το δούμε στη συνέχεια. Οπότε ήρθα στην Αθήνα, πρώτη χρονιά, και αμέσως βγήκα έβδομη στην Ελλάδα. Δεύτερη χρονιά, πρώτη στην Ελλάδα στο τρέξιμο 100 μέτρα με εμπόδια. Θυμάμαι πάρα πολύ χαρακτηριστικά τον πρώτο μου προπονητή, στον οποίο είχα πάει με τους γονείς μου, να λέει, «Έλα να δούμε τι είσαι». Και θυμάμαι πάλι, χωρίς να ξέρω γιατί το είπα, «Ας κάνουμε εμπόδια». Εκανα μια καταπληκτική κούρσα, χωρίς να ξέρω τίποτα, και αυτός έτρεχε στο στάδιο και φώναζε, «Μεταγραφή τώρα!». Δεν είχε άδικο. Αμέσως τους έβγαλα ασπροπρόσωπους με πολλά ρεκόρ, από τις πρώτες χρονιές, μάλιστα.

Σε ποιον όμιλο αγωνιζόσουν;

Ήμουν στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο για πάρα πολλά χρόνια, με αρκετά πανελλήνια πρωταθλήματα Παμπαίδων και Κορασίδων. Ημουν 13-14, ώσπου ήταν να επιλέξω και κάπως έγινε με την Κύπρο και πήγα.

Μετακόμισες στην Κύπρο;

Όχι, ζούσα και ζω μόνιμα στην Αθήνα από το 2000. Έτσι εξελίχθηκε ο πρωταθλητισμός.

Απλώς δηλαδή αγωνιζόσουν με την ομάδα της Κύπρου. Δεν έπρεπε να είσαι εκεί;

Οχι, απλώς από τη στιγμή που επέλεξα την ομάδα της Κύπρου, αγωνίζομαι με τα χρώματα της Κύπρου και σε σύλλογο και σε εθνική ομάδα, που αυτό με ενδιέφερε. Ήμουν εγγεγραμμένη στην Κύπρο, αλλά έκανα προπονήσεις εδώ. Είχα προπονητές εδώ. Όλη η βάση μου, το λιμάνι μου, ήταν η Ελλάδα.

Πόσα χρόνια;

Σταμάτησα το 2021.

Υπάρχει λοιπόν στο τρέξιμο ημερομηνία λήξης;

Ναι, βεβαίως και υπάρχει ημερομηνία λήξης, γιατί υπάρχει φθορά στο σώμα όσο μεγαλώνεις. Το θέμα του πρωταθλητισμού απαιτεί φρεσκάδα, όρεξη, νιάτα. Μην ξεχνάς ότι από το 2000 μέχρι και το 2021, 21 χρόνια, είχα τη ρουτίνα τού «παίρνω την τσάντα μου και πάω στο στάδιο». Τι φθορά έχει το σώμα και τι φθορά έχει και η ψυχή!

Δηλαδή η πειθαρχία είναι το νούμερο ένα. Εσύ δεν ζούσες την ηλικία σου, δηλαδή δεν έκανες ό,τι κάνουν τα άλλα παιδιά.

Τίποτα. Όταν λες «εγώ θα ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό», αυτόματα όλοι σκέφτονται τη λέξη «θυσία». Για μένα, αυτός που αγαπάει να αγωνίζεται και να κάνει κάποιο άθλημα, η λέξη «θυσία» δεν υπάρχει, δεν υφίσταται. Δεν θυσιάζω κάτι, θέλω και το κάνω. Ναι, δεν είχα φίλους, γιατί οι φίλοι και το οικογενειακό περιβάλλον δεν αντέχουν πολύ την απουσία σου. Θέλει φοβερή πειθαρχία, πράγμα που δόξα τω Θεώ την είχα, αλλά την ανέπτυξα και την έχτισα. Αυτή η πειθαρχία όμως με βοήθησε σε αυτό που είμαι τώρα – ο πρωταθλητισμός είναι ένα μεγάλο σχολείο. Γιατί εγώ όταν ήμουν πρωταθλήτρια και αθλήτρια, έλεγα «Αυτή είναι η ζωή μου. Υπάρχει μόνο αυτό». Και εκεί ήταν η μεγάλη παγίδα. Όμως κατάλαβα ότι όλα αυτά μου τα έδωσε ο πρωταθλητισμός -την πειθαρχία, τη συνέπεια, τη διαύγεια, να μάθω να χειρίζομαι τα πράγματα μόνη μου. Και επειδή το τρέξιμο είναι και ένα μοναχικό άθλημα, έμαθα να πατάω στα πόδια μου και αυτό έχει γίνει το μότο μου: να πατάω στα πόδια μου.

Πώς διαχειρίζεσαι την ήττα και πώς διαχειρίζεσαι τη νίκη; Γιατί μπορεί η νίκη να σε παρασύρει -δεν είναι μόνο το θέμα της ήττας.

Όταν ήμουν μικρή, βεβαίως και δεν μπορούσα να διαχειριστώ την ήττα -μην ξεχνάμε ότι δουλεύει και ο εγωισμός. Εγώ αυτό έπρεπε να πολεμήσω, να τιθασεύσω, να το χτίσω. Με το πέρασμα του χρόνου, έμαθα ότι ήταν ένα σκαλοπάτι για την επόμενη νίκη.

Πολύ δύσκολο να το μάθεις αυτό μικρό παιδί. Αυτό που λέμε εμείς, «να φας μια σφαλιάρα», ουσιαστικά, εσένα ήταν η καθημερινότητά σου.

Ναι, ήταν η καθημερινότητά μου. Γιατί ο πρωταθλητισμός δίνει πάρα πολλές λύπες. Άπειρες λύπες. Από τραυματισμούς, από ήττες, από αμφιβολίες του εαυτού σου, που είναι ο χειρότερος εχθρός σου. Εγώ έμαθα να τα διαχειρίζομαι όλα. Οπότε, ενώ ο αθλητισμός είναι πάρα πολλές λύπες, έρχεται μία χαρά η οποία τα σβήνει όλα. Ετσι άρχισα να κερδίζω και να γίνομαι και όνομα. Είχα ευτυχώς έναν προπονητή, ο οποίος έγινε και άντρας μου – παντρεύτηκα τον προπονητή μου.

Ποιος είναι;

Είναι ο Πρόδρομος Κατσαντώνης. Πολύ μεγάλος αθλητής, έχει πάει σε τρεις Ολυμπιάδες. Από τα μεγαλύτερα ταλέντα, έχει το παγκύπριο ρεκόρ. Είχα την τύχη λοιπόν να έχω προπονητή αυτόν τον σπουδαίο αθλητή και να μου θυμίζει πάντα ότι υπάρχουν δύο όψεις του νομίσματος -όχι αλαζονεία. Και πάντα ψυχραιμία στη νίκη. Στη νίκη δεν πρέπει να προκαλείς. Και πολλές φορές μού έλεγε, «It’s ok. Πάμε για το επόμενο τώρα». Ποτέ δεν μέναμε παραπάνω από μία μέρα στο τι πετύχαμε. Πηγαίναμε στο επόμενο.

Ακούγεσαι… σχεδόν τέλεια. Αδυναμίες δεν έχεις;

Άπειρες. Και ακόμα τις παλεύω. Έχω ακόμα πολλά σκοτάδια και πολλούς δαίμονες. Έχω τον δαίμονα του εγωισμού. Δεν μου αρέσει να χάνω, νιώθω τον ανταγωνισμό στο αποκορύφωμα. Αυτό το έχω ακόμα και τώρα, μπορεί και στη δουλειά μου, αλλά όχι να ανταγωνίζομαι τους άλλους, να ανταγωνίζομαι την καλύτερη εκδοχή μου. Δηλαδή, εχθές η Δήμητρα πήγε καλά, σήμερα πρέπει να πάει πιο καλά από χθες. Και αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος, πολύ δύσκολος, πολύ σκοτεινός για μένα, από τον οποίο θέλω και προσπαθώ ακόμα να ξεφύγω. Είμαι τελειομανής.

Τι σε χαλαρώνει; Ακούω μόνο «τσίτα».

Δεν ξέρω αν είναι «τσίτα», αλλά νιώθω ότι έχω απεριόριστη ενέργεια. Τι με χαλαρώνει, παρ’ όλα αυτά; Το τίποτα. Είμαι ένας άνθρωπος που πρέπει να γεμίζω τα κενά μου συνέχεια. Ακόμα και το πεντάλεπτο που θα κάτσω, πρέπει να κάνω κάτι. Αν μάθω να κάνω το τίποτα, αυτό μπορεί και να με χαλαρώσει. Γενικά δεν μπορώ να μην έχω έναν στόχο. Αυτό μου το έδωσε ο πρωταθλητισμός. Δεν διανοούμαι στη ζωή μου να είμαι φτερό στον άνεμο. Θέλω έναν στόχο και να δημιουργώ συνέχεια. Από το τίποτα να βγάζω ζόρι.

Ποιες ήταν οι δύσκολες στιγμές στη ζωή σου ως αθλήτρια;

Εχασα τον πατέρα μου στα 49 του χρόνια από καρκίνο καλπάζουσας μορφής. Τον Αύγουστο το έμαθα, ημέρα Χριστουγέννων, 25 Δεκεμβρίου, έφυγε. Έφυγε όμως στο σπίτι του, στην αγκαλιά μου, με εμένα και τη μητέρα μου δίπλα. Η μητέρα μου να λέει ένα τεράστιο «σ’ αγαπώ» και εγώ ένα τεράστιο «συγγνώμη».

Γιατί συγγνώμη;

Γιατί θα μπορούσα να ήμουν πολύ καλύτερη κόρη και να του δείχνω μεγαλύτερη αγάπη. Ήμουν πάντα πάρα πολύ αυστηρή μαζί του. Ήμουν ένα μοναχικό παιδί, απομονωμένο. Ήθελα από μικρή την ανεξαρτησία μου. Ήθελα οι γονείς μου να ξέρουν αυτά που πρέπει να ξέρουν -από κει και πέρα, είμαι εγώ. Αλλά είμαι πολύ ευτυχισμένη που έζησα τον θάνατό του με αυτόν τον τρόπο. Με την αγκαλιά, δηλαδή, ήταν λυτρωτικό.

Στον αθλητισμό, έζησες κάτι πολύ σκληρό;

Στον αθλητισμό, το 2012  έπαθα πολλαπλές θλάσεις και τενοντίτιδες στο δικέφαλο του ποδιού, ενώ ήμουν top εκείνη την περίοδο και αυτό με κράτησε πίσω. Επαθα μια τενοντίτιδα που δεν περνούσε. Παρ’ όλα αυτά ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία και το μεγαλύτερο μάθημα και δώρο, γιατί κατάφερα εκείνο το διάστημα να τελειώσω τη σχολή μου. Μέσα στην «αδράνεια», έπρεπε να αναπτύξω έναν άλλο τομέα και πήγα στο πανεπιστήμιό μου και τελείωσα τη Γυμναστική Ακαδημία σε ενάμιση χρόνο.

To «αντίο» ήταν πιο δύσκολο;

Έπρεπε να είχα πει αντίο -καθυστέρησα κατά 6 με 7 χρόνια να το πω. Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξω την καθημερινότητά μου. Την αγαπούσα τη ρουτίνα μου. Το 2015-16 άρχισα να κλείνομαι στον εαυτό μου, έκανα προπόνηση ρομποτικά, θυμωμένα, και σταμάτησε σιγά σιγά να μου αρέσει. Ώσπου το 2019 έπαθα τον μεγάλο μου τραυματισμό, ρήξη χιαστού και μηνίσκου. Κομμένο γόνατο. Δεν ήμουν καλά. Προσπαθούσα να επανέλθω, πάντα με τον προπονητή μου δίπλα μου, αλλά το σώμα μου μίλησε μόνο του. Μου είπε, «Δήμητρα, σταμάτα».

Ποια ήταν η μεγαλύτερή σου νίκη;

Η μεγαλύτερή μου νίκη ήταν το Πανευρωπαϊκό Μικρών Κρατών, εκεί έκανα και το μεγάλο μου ρεκόρ στα 100 μέτρα με εμπόδια, με 13:37. Τώρα αυτός ο χρόνος δεν λέει πολλά, αλλά για τότε, το 2011, ήταν μια πάρα πολύ καλή επίδοση. Ήταν τεράστια η χαρά μου. Και μετά άλλη μία μεγάλη νίκη μου ήταν το 2014. Θυμάμαι ότι εκείνη τη χρονιά δεν μου έβγαινε καμία κούρσα με τίποτα. Οπότε μπήκε η αμφιβολία, η ανασφάλεια και ο φόβος μέσα μου. Με επέλεξε όμως η Ομοσπονδία μου τότε -και την ευχαριστώ, γιατί με πίστεψε πάρα πολύ- να πάω σε ένα Ευρωπαϊκό Συλλόγων Ομάδων, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό για τις εθνικές ομάδες να ανεβαίνεις κατηγορία, είναι σαν τα Σούπερ Λιγκ. Αυτό με ξεμπλόκαρε. Θυμάμαι καθόμουν στον βατήρα και έτρεμε το πόδι μου. Και όταν τερμάτισα, εννοείται κέρδισα την κούρσα. Θυμάμαι ότι ξάπλωσα κάτω στο ταρτάν και δεν σηκωνόμουν. Εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι για μένα να με στηρίζει το περιβάλλον μου. Αν είμαι σε τοξικό περιβάλλον που αμφιβάλλει για μένα, διαλύομαι. Γι’ αυτό φωνάζω ότι το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικό.

Επίσης, πώς είναι και σύζυγος και προπονητής; Δηλαδή μπαίνουν εύκολα τα όρια;

Είναι πάρα πολύ καλό και ταυτόχρονα πάρα πολύ κακό, όταν δεν κρατιούνται οι ισορροπίες και εγώ δεν τις κρατούσα. Άρχισα να αποκτώ άποψη. Δεν είναι ότι δεν εμπιστευόμουν τον προπονητή μου. Είναι ότι άρχισα να έχω άποψη και τότε κατάλαβα και το λέω και στους αθλούμενούς μου τώρα -«Τώρα που ξεκινάμε, ένα θέλω, δεν έχετε άποψη. Ο αθλητής είναι εκεί για να υπηρετεί τον σκοπό του. Να κάνει προπόνηση. Τίποτε άλλο».

Τι κάνεις τώρα;

Τώρα είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένη. Εξέλιξα αυτό που αγαπούσα. Κατ’ αρχάς, έμεινα μέσα στα στάδια και στα γυμναστήρια. Δεν θέλω να προπονώ αθλητές. Είμαι προπονήτρια personal trainer, όπως το λέμε τώρα, σε έναν πάρα πολύ ωραίο χώρο στο Ολυμπιακό Στάδιο, στο Olympic Club OAKA, και έχω αναλάβει πάρα πολλούς απλούς, καθημερινούς ανθρώπους. Είμαι πολύ ευτυχισμένη γιατί δεν είναι μόνο το σώμα που προπονώ. Νιώθω ότι τους βοηθάω να βρουν και λίγο τον σκοπό τους, τον στόχο τους. Η καλύτερη πληρωμή μου είναι όταν έρχονται κακόκεφοι, χωρίς ενέργεια, χωρίς ζωτικότητα, αλλά μετά το τέλος της προπόνησης φεύγουν άλλοι άνθρωποι, έτοιμοι να πάνε να διεκδικήσουν ξανά την καθημερινότητά τους.

Γιατί επέλεξες εμπόδια και όχι 100 μέτρα χωρίς εμπόδια;

Μου αρέσουν τα δύσκολα, έχουν μεγαλύτερη  αξία για μένα. Γενικά δεν δέχομαι τη λέξη αδυναμία. Θεωρώ ότι όλα γίνονται δυνατά. Τίποτα δεν είναι αδύνατο. Έχω ένα μότο στη ζωή μου, κάθε μέρα να είμαι και λίγο καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

For track and field champion Dimitra Arahoviti, the 100m hurdles event served as a metaphor for life. She approached every challenge with the same determination, constantly pushing boundaries to outdo her greatest competitor: herself.

 By Mia Kollia
Photographs: Stefanos Oikonomakis
Translated by Ellie Spanos

Born in Agrinio to a Greek father from Messolonghi and a Cypriot mother, Dimitra holds dual citizenship. From 2009 to 2021, she proudly represented the National Team of Cyprus on the international stage.

Did you choose which National team to compete for?

Yes, I chose to join the Cypriot National Team both for financial independence in my chosen career and due to my close emotional bond with my mother — I’m a mama’s girl at heart.

Did you go to school in Agrinio?

I lived in Agrinio until I was 9 or 10. We moved to Athens as a family when my father, an electrician for the Public Power Corporation, was transferred. My mother is a radiographer and they are both honest, hardworking and simple people. I also have an older brother who served in the military for many years before transitioning to his current role at the airport as a ground controller. Sport was already a major part of my life. I had started track and begun outperforming my peers. Moving to Athens was the perfect opportunity to see how far my talent could take me and if I could make a career out of it. It was something I wanted. I was a hyperactive child. The fact is, I could never sit still and I don’t even remember how track entered my life, it was like magic. I can’t imagine doing anything else. I truly believe I was born for this sport and that it has prepared me for a higher purpose to be revealed in the future. In my very first year competing in Athens I was ranked seventh in Greece, and in my second I came first in the 100m hurdles. I have a vivid memory of meeting my first coach with my parents. He said, “Come on, let’s see what you can do.” I remember replying, without quite knowing why, “Let’s try hurdles.” I ran an excellent race, despite knowing absolutely nothing about the sport, and he started running around the stadium shouting, “Sign her now!” He wasn’t wrong. I soon made them proud, setting many records, even in the early years.

Which club did you compete for?

I was at the Panhellenic Gymnastic Club for many years, and competed for several national titles in the youth championships. I was about 13 or 14 when the opportunity came up to compete for Cyprus and I decided to go.

Did you relocate to Cyprus?

No, I have lived permanently in Athens since 2000. Cyprus was the path for my career as an elite athlete.

So you represented the Cypriot team but you weren’t required to live there?

Exactly. Once I committed to Cyprus, I competed under their flag and colours with the national team, which is what mattered to me. I was officially registered in Cyprus but did all my training here. My coaches were here. My base, my harbour, was always Greece.

How long did that chapter last?

I retired in 2021.

Is there an expiration date for a career in running?

Absolutely. There is an expiration date because your body wears down as you grow older. Elite sports demand peak physical condition, drive and youth. Don’t forget that for 21 years, from 2000 to 2021, my daily routine was to pack my bag and head for the stadium. Think of the toll this commitment takes on the body and soul!

So discipline is paramount. It seems as though you missed out on a typical childhood and didn’t get to do what other kids your age were doing.

Not at all. When you commit to sports at the elite level, everyone automatically thinks of the word “sacrifice”. But for me, if you love to compete and do sport, that word doesn’t exist. I wasn’t sacrificing anything. I was doing exactly what I wanted to do. It’s true that I didn’t have friends and a conventional social life, because friends and family can find it hard to cope with long absences. It demanded immense discipline, which I had, thank God, but I also had to consciously develop and build it over time. This discipline shaped who I am today — elite sports is the ultimate school. When I was competing, I would think, “This is my entire life. Nothing else exists.” And that was a major trap. But I eventually realised that this training gave me everything: discipline, consistency, clarity and the ability to handle challenges independently. And because running is a solitary sport, it taught me to be independent and self-sufficient. And that is my motto: always stand on my own two feet.

How do you handle defeat and victory? Victory can also carry you away, it isn’t only defeat that is a concern.

When I was younger, dealing with defeat was incredibly hard — ego naturally plays a huge role at that age. That was something I had to actively fight, tame and master. Over time, I learned to view defeat simply as a stepping stone towards the next victory.

That’s a tough lesson for a young person. The setbacks that most people experience only occasionally were a daily reality for you.

Yes, it was my daily reality. Elite sports bring immense heartache — endless disappointments. You face injury, defeat and self-doubt, which is often your worst enemy. But I learned to manage it all. Despite the hardships, a single moment of triumph comes along and completely erases the pain. I started winning and making a name for myself. I was fortunate enough to have an incredible coach who eventually became my husband — yes, I married my coach!

Who is he?

His name is Prodromos Katsantonis. He is an incredible athlete who has competed in three Olympic Games. He is one of Cyprus’ greatest sporting talents and still holds the national record. I was very fortunate to be trained by an athlete of his calibre. He constantly reminded me that there are two sides to every coin and kept me grounded. He taught me to handle success with humility. You should never be provocative when you win. And he would often say, “It’s OK. Now let’s focus on the next one.” We never celebrated a win for more than a day. We immediately shifted our focus to the next goal.

It sounds… almost perfect. Didn’t you have any weaknesses?

Many. And I’m still battling them. I have my fair share of dark moments and personal demons. My biggest demon is my own ego. I don’t like losing, and my competitive drive is intense. I’m still incredibly competitive in my work, but it’s no longer about competing with others, just myself. If Dimitra did well yesterday, she must do even better today. It’s a dark and exhausting vicious cycle that I’m still trying to escape from. I’m a textbook perfectionist.

What helps you to unwind? All this sounds extremely intense.

I don’t know if it’s intense, but I feel that I possess boundless energy. What relaxes me? The “nothing”. I’m the kind of person who constantly feels the need to fill every gap in my schedule. Even when taking a five-minute break, I feel compelled to do something. If I manage to sit still and do nothing, this might also relax me. In general, I cannot function without a goal. This was ingrained in me by years of competitive sports. I simply cannot imagine drifting through life like a feather in the wind. I need a goal and a constant outlet for creativity, even if it means pushing myself to the limit over “nothing”.

What were the most challenging moments in your life?

I lost my father to an aggressive form of cancer when he was just 49. He was diagnosed in August and died on Christmas Day. He passed away at home, in my arms, with my mother and me by his side. In his final moments, my mother said a huge “I love you” and I said a huge “I’m sorry”.

Why did you say “I’m sorry”?

Because I could have been a much better daughter and shown him greater love. I was always incredibly hard on him. I was a solitary child, and an isolated one. I wanted my independence from a young age. I shared only the things I thought my parents needed to know — and kept the rest of my life to myself. But I’m incredibly grateful that we were able to share those final moments together. Being able to hold him as he passed was profoundly healing.